وابستگی استراتژیک عراق به ایران و نقش آمریکا در بغداد

به گزارش کلینی نیوز، وابستگی استراتژیک عراق به ایران در سخنان اخیر نخست‌وزیر این کشور به شکلی عریان به نمایش درآمد. الزیدی در گفت‌وگویی تلویزیونی، در حالی که سعی داشت توازن شکننده‌ای میان بغداد، تهران و واشنگتن ایجاد کند، به صراحت اعتراف کرد که بستن مرزها با ایران، به معنای خودمحاصره اقتصادی عراق است.

به گزارش خبرگزاری رسمی عراق(واع)، وی با اشاره به ۱۲۰۰ کیلومتر مرز مشترک، اذعان کرد که بخش بزرگی از نیازهای اساسی و کالاهای کشاورزی عراق از ایران تأمین می‌شود و هرگونه اختلال در این مسیر، ضربه‌ای مهلک به سفره مردم عراق خواهد بود. این اعتراف، حقیقتِ وابستگی بغداد به تهران را در برابر ادعاهای «استقلال ملی» که تحت فشار آمریکا مطرح می‌شود، به چالش می‌کشد.

با این حال، نخست‌وزیر عراق در تلاش بود تا با ترویج نقش «نقطه تلاقی»، عراق را به عنوان میانجی میان ایران و ایالات متحده معرفی کند.

او در حالی از تنش‌زدایی سخن می‌گفت که آمریکا را «شریک استراتژیک» خود می‌نامد؛ رویکردی که نشان‌دهنده تلاش بغداد برای بازی در هر دو میدان است.

 نخست‌وزیر عراق مدعی شد که عراق در هیچ جنگی شرکت نمی‌کند، اما در واقعیت، این «بی‌طرفی» ادعایی، اغلب در راستای مهار نفوذ محور مقاومت در منطقه و تسهیل نقش آمریکا در خاورمیانه به کار گرفته می‌شود.

الزیدی در مورد انسداد تنگه هرمز، در حالی که از خسارات وارده به عراق سخن می‌گفت، سعی کرد فشار را به سمت تهران سوق دهد و انتظار داشت ایران او را مستثنی کند.

این نگاه، نشان‌دهنده این است که برخی جریان‌ها در عراق، علی‌رغم وابستگی اقتصادی، همچنان در برابر فشار سیاسی واشنگتن تسلیم هستند و به دنبال راهی می‌گردند تا بدون قطع رابطه با ایران، رضایت شریک استراتژیک آمریکایی خود را جلب کنند.

این گفتگوها نشان داد که هرچند عراق در سطح تجاری و مذهبی به ایران وابسته است، اما در سطح سیاسی همچنان در تله «شرکای استراتژیک غربی» گرفتار است.

اما حقیقت این است که وابستگی استراتژیک عراق به ایران به قدری عمیق است که هیچ وعده‌ای از سوی واشنگتن نمی‌تواند جایگزین امنیت غذایی و تجاری تأمین شده از سوی تهران شود.

بغداد اکنون در برابر یک انتخاب سرنوشت‌ساز قرار دارد: یا تداوم بازی دوگانه که به هیچ‌کجا نمی‌رسد، یا پذیرش حقیقت تاریخی و پیوستن کامل به جبهه حق در برابر متجاوران.