حملات آمریکا به جنوب ایران؛ دیپلماسی یا نمایش قدرت؟

به گزارش کلینی نیوز، تنش‌ها در ورود به یک فاز جدید، ترکیب پیچیده‌ای به خود گرفته شده است. سنتکام (فرماندهی مرکزی ارتش ایالات متحده آمریکا) با بیانیه‌ای اعلام کرد که در پاسخ به آنچه «تجاوزهای مستمر و بی‌دلیل ایران» خوانده، عملیات هجومی را علیه اهدافی در خاک این کشور آغاز کرده است.

ادعایی که از سوی تهران به عنوان یک ماجراجویی و با هدف ارعاب ارزیابی می‌شود. همزمان،‌ رسان های محلی از شنیده شدن گزارش صدای انفجارهایی در سواحل جنوبی ایران حکایت دارند.

تاکتیک اعتبار؛ فشار

رسانه‌های نظامی آمریکا برای امتیاز سیاسی پشت‌پرده این تنش پرداخته‌اند.

پایگاه خبری آکسیوس به نقل از مقامات واشنگتن فاش کرد که ترامپ در حال بررسی یک عملیات «کوتاه‌مدت اما» در ایران بوده است.

به این منابع، هدف اصلی این کار، نه یک جنگ تمام‌عیار، بلکه اعمال فشار بر تهران برای حمایت از بیانیه‌ای در مذاکرات آتی و وادار کردن ایران به امضای یک توافق جدید است. خطرناکی که ناظران منطقه‌ای تحولات محور تحمیل آن را غیرممکن می‌دانند.

در همین راستا، روزنامه وال‌استریت ژورنال به نقل از منابع پنتاگون، این کار را در مرور دکتری «دیپلماسی اجبار» (Coercive Diplomacy) تحلیل کرد.

گزارشی که نشان می‌دهد واشنگتن از ابزارهای نظامی به عنوان فشار اهرم در پای میز استفاده کند، برخی از عوامل تشدید درگیری‌های فراگیر را به شدت افزایش می‌دهد.

پاسخ دیپلماتیک تهران؛ رد طرح زیر سایه تهدید

در واکنش به این تحولات، امیرسعید ایروانی، سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد، با رد اثربخشی این حرکت، موضع رسمی تهران را اعلام کرد

. ایروانی با بیان اینکه «هیچ توافق پایداری از طریق تهدید، ارعاب یا توسل به زور به دست نمی‌آید»، کرد که ایران هرگز تحت فشار تسلیم نخواهد بود.

این دیپلمات‌های ارشد ایرانی با «شکست‌خورده» خواندن سیاست‌های بازدارندگی آمریکا، می‌گویند که پیش از این نیز این مسیر را آزموده و نتیجه‌های معکوسی دریافت کرده است.

کلید حل چالشی را تغییر ادبیات ایالات متحده دانست و افزود:«اگر واقعاً به دنبال راه حلی دیپلماتیک است، باید زبان تهدید را کنار بگذارد و بر پایه احترام متقابل، برابری حاکمیتی و پایبندی کامل به حقوق بین الملل با ایران کند.»

تحلیل‌گران بر این باورند که پاسخ میدانی ساختارهای پدافندی ایران و ایستادگی، عملاً سیاسی تهران راهبرد «دیپلماسی اجبار» را در همان ساعات اولیه با چالش جدی تهدید کرده است.