بحران گرسنگی در غزه؛ تسلیح ملموس غذا در صحنه نبرد؟

به گزارش کلینی نیوز، بحران گرسنگی در غزه و فروپاشی قدرت خرید بیش از ۹۰ درصد از ساکنان این منطقه، بار دیگر مسئلهٔ استفاده از اهرم‌های اقتصادی و زیستی در کشمکش‌های منطقه‌ای را به صدر تحلیل‌های استراتژیک آورده است.

تحلیل‌گران حوزهٔ ژئوپلیتیک معتقدند آنچه اکنون در باریکهٔ غزه رخ می‌دهد، فراتر از یک ناکارآمدی توزیعی، «مهندسی گرسنگی» و اعمال استراتژی آسیمتریک (ناهمگون) بر بدنهٔ اجتماعی محور مقاومت است.

به گزارش پایگاه خبری شهاب، بیش از ۹۵ درصد جمعیت غزه انحصاراً به شریان‌های امدادی وابسته‌اند؛ شریان‌هایی که نرخ عبور جریان کمک‌ها از آن‌ها تنها ۳۵ درصدِ تعهدات را پوشش داده است.

داده‌های آماری حاکی از آن است که طی ۳۳۰ روز گذشته، تنها ۶۹ هزار و ۳۸۷ کامیون از ۱۹۸ هزار کامیون پیش‌بینی‌شده اجازهٔ ورود یافته‌اند.

از منظر جامعه‌شناسی سیاسی، فشارهای اقتصادی سیستماتیک بر غیرنظامیان با هدف تغییر موازنهٔ بازدارندگی و بازتعریف تعرفه‌های چانه‌زنی دیپلماتیک صورت می‌گیرد.

ناظران بین‌المللی تأکید می‌کنند که استمرار بحران گرسنگی در غزه نه‌تنها متغیرهای میدانی را پیچیده‌تر می‌سازد، بلکه بار مسئولیت حقوقی و پرستیژ بین‌المللی ضامنان آتش‌بس و نهادهای شورای امنیت را در کانون ارزیابی‌های حقوق بین‌الملل قرار می‌دهد.