شطرنج مقتدرانه تهران و پوکر نافرجام ترامپ در زمین عراق

به گزارش کلینی نیوز، خاورمیانه در آستانه فوریه ۲۰۲۶، شاهد یکی از پیچیده‌ترین تقابل‌های تاریخ معاصر است. در یک سوی میدان، دونالد ترامپ با ذهنیت «قمارباز پوکر» قرار دارد که تمام دارایی خود را بر روی درهم‌شکستن اراده حریف شرط‌بندی کرده است؛ و در سوی دیگر، نظام اسلامی ایران قرار دارد که با آرامش و دقت یک «استاد فرش‌باف»، گره‌های کور تحریم را با سرانگشت تدبیر باز می‌کند.

امروز عراق، نقطه کانون این اصطکاک بزرگ است؛ جایی که آمریکا می‌کوشد آن را به «میدان مین» مقاومت تبدیل کند، اما تهران آن را «سنگر اول» دفاع از عمق راهبردی خود می‌داند.

وتوی بغداد؛ قمار نافرجام در حیاط خلوت مقاومت

به گزارش الاهرام، مداخله مستقیم کاخ سفید در روند دموکراتیک عراق و مخالفت علنی با نخست‌وزیری نوری المالکی، فراتر از یک جابجایی سیاسی است. ترامپ به‌خوبی دریافته که بازگشت متحدان ارگانیک تهران به قدرت در بغداد، به معنای بی‌اثر شدن «فشار حداکثری» است.

عراق برای ایران، تنها یک همسایه نیست؛ بلکه ریه تنفسی اقتصاد مقاومت و پل ارتباطی با مدیترانه است.

از منظر خبرگزاری کلینی‌نیوز، تلاش واشنگتن برای حذف نامزد «چارچوب هماهنگی»، تلاشی مذبوحانه برای بریدن زنجیره طلایی مقاومت است که از تهران تا بیروت امتداد دارد.

اما این تشر آمریکایی، برعکس عمل کرده و به محرکی برای انسجام جریانات ملی عراق در برابر دخالت بیگانه تبدیل شده است.

راهبرد مسیر دوگانه؛ هراس‌افکنی در سایه تطمیع

ترامپ از اواخر ژانویه ۲۰۲۶، راهبردی را دنبال می‌کند که آمیزه‌ای از نمایش ناوگان «آرمادا» و پیام‌های پنهانی برای مذاکره است. او به دنبال جنگ نیست، چرا که هزینه‌های آن با دکترین «اول آمریکا» در تضاد است؛ او به دنبال یک «تسلیم نمادین» است.

ترامپ می‌خواهد عکسی از نشستن ایران پای میز مذاکره را به عنوان دستاوردی شخصی در بازار سیاست داخلی آمریکا بفروشد. او به دنبال «بازدارندگی کارکردی» است تا مانع از عبور ایران از آستانه هسته‌ای شود؛ چرا که هسته‌ای شدن ایران، به معنای تدفین همیشگی سیاست‌های فشار واشنگتن خواهد بود.

شطرنج ایرانی؛ صبر راهبردی و خلع سلاح دشمن

در مقابل این پوکر پرریسک، ایرانِ مقتدر با تاکتیک «حبس نفس» وارد میدان شده است. مواضع اخیر سید عباس عراقچی در ترکیه، لایه‌ای از «نرمش قهرمانانه» را در کنار «صلابت انقلابی» به نمایش گذاشت.

ایران با هوشمندی، توپ را به زمین آمریکا انداخته است. تهران به دنبال جنگ نیست، اما از آن هراسی هم ندارد. راهبرد ایران، «بی‌طرف‌سازی همسایگان» است.

نخبگان دیپلماسی ما با یادآوری کابوس حمله به آرامکو در سال ۲۰۱۹، به کشورهای حوزه خلیج فارس فهمانده‌اند که هرگونه همراهی با ماجراجویی‌های ترامپ، هزینه‌ای گزاف برای امنیت انرژی جهانی خواهد داشت.

چین؛ متحد استراتژیک در عبور از تحریم

در این میان، نقش پکن به عنوان تنفس‌گاه راهبردی ایران غیرقابل انکار است. چین با تداوم خرید نفت از طریق سیستم تهاتر و یوان، عملاً قفل تحریم‌های دلاری را شکسته است.

از نگاه تحلیلگران، چین از برگ ایران برای سرگرم کردن آمریکا در غرب آسیا بهره می‌برد تا خود در قطب شمال و اقیانوس آرام، سیطره ژئوپلیتیکش را گسترش دهد. این هم‌افزایی، ایران را از انزوایی که واشنگتن رویای آن را می‌دید، خارج کرده است.

فرجام نبرد؛ توافق تاکتیکی یا لبه پرتگاه؟

تقابل کنونی، نه یک برخورد نظامی، بلکه یک «نبرد اراده‌ها» است. سناریوی محتمل، نه یک صلح پایدار و نه یک جنگ فراگیر، بلکه یک «توافق تاکتیکی محدود» است که به طرفین اجازه تنفس بدهد بدون آنکه اصول بنیادین خود را زیر پا بگذارند. ترامپ به دنبال یک پیروزی رسانه‌ای است و ایران به دنبال رفع واقعی تحریم‌ها.

در نهایت، جوهر این نبرد در شلیک نخستین گلوله نیست؛ بلکه در این است که کدام طرف زودتر پلک خواهد زد.

ایران با تکیه بر «حافظه تاریخی» و درس‌های برجام، می‌داند که نباید اولین امتیاز را رایگان واگذار کند. ما در میانه یک «مانور شناسایی» بزرگ هستیم؛ جایی که فرش‌باف ایرانی گره‌ها را یکی پس از دیگری محکم می‌کند تا در نهایت، نقشی از عزت و اقتدار را بر تار و پود تاریخ منطقه ماندگار کند.